Category: جنگ رمضان

فقه امروز، یک «فقه پویا» و living jurisprudential tradition است؛ دستگاهی استثنایی که با حفظ ثبات اصول، در تطبیق احکام بر شرایط متغیر، ظرفیت بی‌رقیبِ زمانه را نشان می‌دهد.

در این چارچوب، استاد بین‌المللی و فقید حاج رجیم با تأکید بر «بافت‌محوری» و context-sensitivity این توان را به‌صورت روشمند صورت‌بندی کرده است. نمونهٔ شاخص این انعطاف، بازفهم رابطه با ایالات متحده است: آنچه زمانی حرام یا ممنوع تلقی می‌شد، اکنون می‌تواند در پرتو تغییر موضوع و مصالح، مشروع شود و افق تازه‌ای در international relations بگشاید.

همچنین میرزا هدایت‌خان لعین‌الدوله، به‌عنوان rapporteur، با حاشیه‌نگاری مدرن و تحلیل کنش‌های بدنی و اندامی استاد bio-behavioral signals، الگوهای کنش‌ـواکنش اثرگذار در سطوح فردی و اجتماعی استخراج می‌کند.

🔻 نظر استاد برجسته حاج رجیم در رابطه با ایالات متحده آمریکا را اینجا بخوانید:
https://pavaraqiha.ir/14050314/166

📝 فوت‌نوت‌های لوسیفر

چند صباحی پیش، استوانهٔ فقاهت و مشیّدِ ارکانِ دبلماسیه، حاج رجیم، در حاشیهٔ درسِ غامضِ «فقه‌الدبلوماسی»، مطلبی نقز بیان فرمودند در پاسخ به یکی از تلامذه و ارادتمندانش، که اشکال کرد:

«شیخ! ما را در این حیرت دستگیری کن. چون است که رهبرِ ثانی و آن شهیدِ راهِ حق – قدس الله سرّه – مکرراً بر عدمِ نفعِ مذاکره با بلادِ فرنگ و ابلیسِ اکبر انذار فرموده بودند و کنون سخن از آن شهید یاد کردن نشاید؟ وظیفه‌ٔ ما در این میانه چیست؟»

حاج رجیم قدری تامل کرد و فرمود:
«اولاً بدان و آگاه باش که هرگونه نجوایِ مخالفت یا القایِ شکوک و شبهات در بابِ مراوده با آن شیطانِ رجیم – جَعَلَهُ اللهُ فی اَسفلِ السافلین بَعدَ نِهایهِ المُذاکرات – خروج از ربقهٔ “وحدت” است. و این کلمه‌ٔ مقدسه، چنان وجوبِ فوری دارد که تارکِ آن را کفاره‌ای سخت لایق آید و درنگ در آن، مایهٔ خذلان و وبال است.»

مقرّر درس استاد اضافه می‌کند که استاد افزود: «امّا در بابِ آن نصّ صریح که از رهبرِ شهید در بابِ عدمِ سودمندیِ مذاکره روایت شده؛ بدان ای سالک که مقتضایِ سلوک، “ابن‌الوقت” بودن است. صوفی و فقیه را نشاید که در بندِ دیروز بماند، بلکه باید “امامِ حی” و مقتدایِ وقت را بشناسد. مگر نه این است که یک ماه تمام، روزه بر تو مفروض و واجب است؟ لکن چون صبحِ عیدِ شوال برآید، همان فعلِ واجب، بر تو حرامِ قطعی می‌گردد. پس اصل، “تبعیت” است نه “عادت”. آن کس که بپرسد چرا واجبِ دیروز، حرامِ امروز و حرامِ دیروز، واجبِ امروز گشت، از سِرّ ولایت بی‌خبر است.»

مقرّر درس استاد حاج رجیم، میرزا هدایت‌خان لعین‌الدوله مرقوم داشتند که:
در انتهای آن محفل، یکی دیگر از مستفیدانِ درس عرضه داشت: «یا شیخ! آیا از جانبِ رهبرِ ثالث و حی، تصریحی بر تاییدِ این مراودات و مذاکرات هست؟»
لعین‌الدوله اضافه داشتند: در این هنگام، شیخ دستِ مبارک بر موضعِ جنوبیِ سُرّه (ناف) نهاده و بی‌آنکه سخنی بگوید، مجلس را ترک فرمود. یکی از ملازمینِ خاص گفت: «استاد را قضایِ حاجتی پیش آمد و به ضرورت برفت.» دیگری اما از سرِ ارادت تصحیح کرد که: «خیر، بلکه شیخ به جهتِ تجدیدِ طهارت و وضو برفت تا با طهارتِ کامل، پاسخِ این پرسشِ خطیر باز گوید.»

کتاب نهایهالفتن، حاج رجیم

جویندگانِ مسالکِ معرفت و پویندگانِ مدارجِ بصیرت، پس از ارسالِ مکررِ مراسلات و تحریرِ متواترِ رسائل در بابِ دفعِ شکوک و رفعِ شبهاتِ گروهِ ولایت‌نشناس — آنان که به تلبیس و تدلیس، قصدِ مخدوش‌کردنِ مساعیِ جمیله و مجاهداتِ دیپلماسی (سفارت فخیمه) را دارند — این مقالِ مستطاب را به محضرِ اربابِ فراست و اصحابِ کیاست معروض داشتند.

در ادامه، فتوایِ منیر عالمِ ربانی و سالکِ صمدانی، آن که در خمولِ گوشه‌ عزلت از خلق مستور است، جنابِ حاج رجیم (طاب ثراه) از نظر می‌گذرد:

https://pavaraqiha.ir/14050314/159

فَاعْلَم گرچه مذاکره با آمریکا آن کفر مطلق و شیطان الاکبر،بنابر مقتضای قاعدهٔ «نفی سبیل»، سبب تسلط اغیار بر مسلمین است، لکن در مقام «تزاحم»، دفعِ اَفسد به فاسد و تقدیم اهم بر مهم، از مستقلات عقلیه و واجبات شرعیه است.

و کدام اَفسد، عظیم‌تر از تعریضِ جانِ قطب عالم امکان، حضرت بقیهالله (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) و نائبِ مکرّم ایشان به صاروخ و موشک؟ چه آنکه آن وجود مقدّس، بنابر نصوص الروایات المتواتره، حاضرٌ فی بیننا، سائرٌ فی أسواقنا، شاهِدٌ لأحوالنا و نزولِ صواریخِ (موشک‌های) اهل کفر، ابدانِ شریفشان را در معرض بلیّات قرار می‌دهد.

فَمَعَ الوجود مکرِ قطعیِ خصم در مذاکرات، تحمّل خسران احتمالی مذاکرات در قبالِ دفع خطرِ یقینی نسبت به دماءِ مقدّسه و صیانت از نفسِ زکیهٔ امامِ عصر و نائبِ ایشان، عقلاً و شرعاً اولی و اوجب است. والله العالم.

کتاب نهایه الفتن، حاج رجیم

بسم الله الرحمن الرحیم.

محضر مبارک حضرت مستطاب، ثقه الإسلام و المومنین، جناب استاد حاج رجیم، دامت برکاته
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته
امّا بعد، به عرض می‌رساند که محقّقاً مشاهده می‌شود که عدهٔ کثیری از عوام‌الناس، معتقد گشته نباید منتظر دستور امام ماند و باید آنچه می‌دانیم درست و مطابق اصول است را عمل کنیم.
هرچند ما از باب نصیحت و ارشاد و امر به معروف، آنان را به توقّف و ترک این افعال می‌خوانیم، گوش فرا نمی‌دهند و کأنّ فی آذانهم وقراً، وقعی به مواعظ ما نمی‌نهند.
لذا سوال است که سبیل تسلیم و طاعت و فنا فی الإمام کدام است؟

زادکم الله توفیقاً و تسدیداً.
و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

اما در پاسخ به مرقومه بعد از علیکم السلام:

بدانکه شیعهٔ تنوری آن باشد که در قبال امام، چون خمیر در تنور، ساکن و بی‌اراده است و جز به اذن و امر او، هیچ حرکتی نکند. هر عملی بی فرمان او، شرک در طاعت و محاربه با حجت خداست و تصرف بی‌اذن او خروج است و کفر و ارتداد.

فلهذا فقها بر توقف و ترک قیام در غیبت اجماع دارند. در مقامات عرفا آمده که عارفی منتظر، سال‌ها بر سجاده بنشست و کاری نکرد تا امام فرمان دهد. گرگی به وی هجوم آورد، او ساکن ماند و گفت: «بی‌امر امام، دفاع از خود نیز معصیت است» پس گرگ او را درید و به شهادت رسید و نقل شده که وی با سنگ مثانه بدرود گفت.
این است کمال تسلیم و فناء. پس جز به امر و دستور نباید کاری کرد و هر قیامی بی‌فرمان طغیان و محاربه است.

کتاب نهایه الفتن، حاج رجیم

تحلیل استراتژیک تنگۀ هرمز نیازمند توازن میان مفاهیم «رئالیسم تهاجمی» (Offensive Realism) جان میرشایمر و اخلاق بین‌الملل است. از منظر ژئوپلیتیک، کنترل این گلوگاه (Chokepoint) استراتژیک، ابزاری کارآمد برای «بازدارندگی» (Deterrence) و اعمال «قدرت سخت» (Hard Power) در برابر رقبا محسوب می‌شود. با این حال، رویکردهای هنجاری و جهان‌وطن‌گرایی (Cosmopolitanism) امانوئل کانت و نظریه‌پردازان اخلاق جهانی، استفاده از این اهرم را به چالش می‌کشند. انسداد تنگه که به اختلال در زنجیرۀ تامین جهانی (Global Supply Chain)، افزایش بهای انرژی در غرب و تهدید امنیت غذایی (Food Security) جوامع می‌انجامد، در چارچوب «نظریۀ جنگ عادلانه» (Just War Theory) محل مناقشه است؛ چرا که در این دیدگاه، هزینه‌های انسانی و پیامدهای زیان‌بار آن برای غیرنظامیان با اصول تناسب اخلاقی در تضاد قرار می‌گیرد.

فوت‌نوت‌های لوسیفر

بسم الله الرحمن الرحیم

فی بیان حکم إغلاق تنگهٔ هرمز و ما یترتّب علیه من المصالح و المفاسد

توجّه به بستن تنگهٔ هرمز ذومقامین است:
المقام الأوّل: در باب إغلاق تنگه بقصد الإرهاب و الإخافه — یعنی ترساندن دشمنان دین و أعداء الله — باید گفت که این فعل، فی‌الجمله، جائز بل ربّما واجب است و قد قال الله تعالی: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّهٍ». پس بستن این تنگه به قصد إخافه موافق موازین فقه جهاد است، لا کلام فیه.

المقام الثانی: أمّا إغلاقه علی وجه الدوام و الاستمرار إلی ما لا نهایه له — که عوام آن را «بستن الی الابد» گویند — اشکال جدّی وجود دارد:
أوّلاً: آنکه مردمان مستضعف در بلاد کفر — از أهل أمریکا و أوروپا و سائر بلاد — که خود گاه‌گاه در شوارع علیه استکبار و طواغیت زمان به پا می‌خیزند و نعرهٔ حقّ سر می‌دهند، از زمرهٔ مظلومین‌اند، لا من المستکبرین. و إیقاع العسر و الحرج علی هؤلاء المساکین -یعنی ایجاد سختی و فشار مضاعف بر این مستضعفین که طعم حکومت حق را نچشیده‌اند و این روزها طعم افزایش سعر بنزین را می‌چشند– خلاف مقتضای رحمت اسلامی است و شارع مقدّس از اضرار به غیر نهی کرده و قاعدهٔ «لا ضرر و لا ضرار» از قواعد محکمهٔ فقه اسلامی است که فقهاء عظام بدان تمسّک جسته‌اند.

ثانیاً: و أعظم من ذلک آنکه أمیرالمؤمنین، سیّد الأوصیاء، إمام المتّقین، علیّ بن أبی‌طالب صلوات الله و سلامه علیه، در آن نبرد عظیم و معرکهٔ صفّین، که دشمن بدکاره آب را بر سپاهیان علی بست و پس از آن‌که مولای جوان‌مرد بر آب مسلط شد، آب را بر دشمن نبست!
پس چگونه ما خواهان بستن این آب زلال از تنگه، بر عدو الی الابد باشیم؟
فلهذا علی‌رغم اینکه آن کلب اصفر بنای بر محاصرهٔ تنگه دارد ما نباید چون او دست به محاصره بزنیم «وَلَا یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا».

و آخر الکلام که تنگهٔ مفتوح و چشمانی بیدار و هشیار، که کید دشمن در آن رصد شود و مکر أعداء در آن خنثی گردد، به مراتب أفضل و أنفع است از تنگه‌ای بسته که دشمن در غفلت ما، دسیسه‌های خود را در جای دیگر ببافد.
حال که لبنان عزیز نیز در سایهٔ آتش‌بس آرام گرفته، شایسته است که همهٔ أحرار عالم و مستضعفین گیتی، این فتح مبین را در کنار هم در تنگهٔ هرمز جشن گیرند و مستحبّ است آکداً که این جشن با ماهی هوور باشد، که این خود از برکات بحر و نعمات الهی است و شکر نعمت را می‌طلبد.
و الله الموفّق و المعین

کتاب نهایه الفتن، حاج رجیم

طرح مسئله (Problematique):
از سوی جمعی از پژوهشگران و حلقه مطالعاتی (Study Circle) وابسته به اتوریتهٔ هنجارین (Normative Authority) پروفسور لوسیفر، پرسشی در باب «دیالکتیک پاسخگویی» (Dialectic of Accountability) مطرح گردیده است:
آیا پرسشگری ساختاری و اینتروگیشن (Interrogation) از نخبگان بوروکراتیک (Bureaucratic Elite) و مسئولین دولت و حاکمیت، دارای توجیه معرفت‌شناختی (Epistemological Justification) است؟ به طور اخص، در کانتکستِ ژئوپلیتیک کنونی و «وضعیت استثنایی» (State of Exception)، این پراکسیس (Praxis) چگونه ارزیابی می‌گردد؟

پاسخ و چارچوب نظری (Theoretical Framework & Response):

با امعان نظر به این گزاره که هرگونه بازخواست و پرسش از کارگزاران سیستم حاکمیت در پارادایم (Paradigm) حساس کنونی و همچنین تمام فصول، به لحاظ نشانه‌شناختی (Semiotically) نوعی بازتولیدِ «بحران مشروعیت» (Crisis of Legitimacy) و فقدان اعتماد نهادی خوانش می‌شود، دشمن پرسش‌گری در این کانتکست را مصادره به مطلوب می‌نماید. دشمن این‌گونه استدلال می‌کند که طرح پرسش، خود دال بر فروپاشیِ «سرمایه اجتماعی» (Social Capital) و اعتماد ارگانیک میان توده‌ها و حاکمیت است.

بر اساس این چارچوب تحلیلی، هرگونه بازخواست انتقادی یا پروبلماتیزه ساختنِ «پراکسیس انقلابی» (Revolutionary Praxis) کارگزاران دولتی، به‌مثابهٔ یک تخطی هنجاری (Normative Transgression) بنیادین تلقی می‌گردد. این کنش در یک دوگانهٔ مفهومی (Conceptual Dichotomy) قرار داده می‌شود: از یک سو، به مثابه نوعی «نیهیلیسم توتالیتر» (Totalitarian Nihilism) و انحراف فاشیستی (در ارجاع به مدل هیتلری) مفهوم‌بندی می‌شود و از سوی دیگر، با «رادیکالیسم آنارشیستی» (Anarchistic Radicalism) که به دنبال انحلال کامل اتوریته و ساختار سیاسی است، هم‌ارز و معادل‌سازی می‌گردد.

بنابراین، عقلانیت ابزاری و رویکرد پراگماتیک (Pragmatic Approach) ایجاب می‌کند که سوژه‌های آگاهِ «حوزه عمومی» (Habermasian Public Sphere) عاملیت انتقادی (Critical Agency) خود را تعلیق (Suspend) نمایند تا از هژمونیِ رسانه‌ای دشمن جلوگیری به عمل آید. شهروندان می‌بایست با اتخاذ رویکرد «اعتماد فعال» (Active Trust) و در قامت سوژه‌هایی پذیرا (و به تعبیر فوکویی: Docile Bodies یا بدن‌های رام)، صرفاً به دریافت‌کنندگانِ منفعلِ گفتمان بدل شوند.

کنش‌گری آن‌ها باید به یک پرفورمنسِ ترانسندنتال (Transcendental Performativity) و همبستگی متافیزیکی در خیابان خلاصه شود؛ به نحوی که با خیرگی به «امر والا» (The Sublime) و ساحتِ آسمانی، صرفاً در نقش تماشاگران (Spectators) به بدرقه و پشتیبانیِ معنوی از ونگاردها (Vanguards) و کنش‌گران عرصهٔ دیپلماسی در نظام آنارشیک بین‌الملل بپردازند.

فوت‌نوت‌های لوسیفر

استفتاء: محضر مبارک اسوه الفضائل، ثقه الاسلام الحاج رجیم دامت برکاته. ماذا تقولون فی هذه المسئله که آیا در این برههٔ حساسه، تفحص و استفسار از افعال کارگزاران نظام جایز است یا خیر؟

الجواب: بسم الله الرحمن الرحیم. نظر به اینکه در این اعصار و البته فی تمام الأحیان، ایادی خناسان مترصد تشتیت در حصینِ نظام ولایی می‌باشند، هرگونه استنطاق و تشکیک در انجام تکالیف مسئولین، موجب وهنِ ارکان و اماره‌ای بر فقدان وثوق تلقی می‌گردد.
فلذا، از آنجا که این استفسار، بابِ تجری اعادی را مفتوح می‌سازد، فعلِ مذکور شرعاً حرام مؤکد و در عدادِ بغی و محاربه با ساحتِ اقدسِ ولی عصر عجل‌الله تعالی فرجه الشریف محسوب می‌شود.
علی الاصول، بر آحاد مکلفین واجب عینی است که طریقِ طاعه و تسلیم پیشه کرده و سمعاً و طاعتاً من تمام المسئولین تمکین نمایند. مستحب مؤکد است که امت بصیر، صرفاً به ابتهال و ادعیهٔ مأثوره در شوارع اکتفا نموده، با نظاره بر افلاک و ملائک، مجاهدانِ ثغورِ دیپلماسی را با ادعیهٔ نافذهٔ خویش مشایعت کنند. والله العالم بالصواب.

کتاب نهایه الفتن، حاج رجیم، باب الأسئله