طرح مسئله (Problematique):
از سوی جمعی از پژوهشگران و حلقه مطالعاتی (Study Circle) وابسته به اتوریتهٔ هنجارین (Normative Authority) پروفسور لوسیفر، پرسشی در باب «دیالکتیک پاسخگویی» (Dialectic of Accountability) مطرح گردیده است:
آیا پرسشگری ساختاری و اینتروگیشن (Interrogation) از نخبگان بوروکراتیک (Bureaucratic Elite) و مسئولین دولت و حاکمیت، دارای توجیه معرفتشناختی (Epistemological Justification) است؟ به طور اخص، در کانتکستِ ژئوپلیتیک کنونی و «وضعیت استثنایی» (State of Exception)، این پراکسیس (Praxis) چگونه ارزیابی میگردد؟
پاسخ و چارچوب نظری (Theoretical Framework & Response):
با امعان نظر به این گزاره که هرگونه بازخواست و پرسش از کارگزاران سیستم حاکمیت در پارادایم (Paradigm) حساس کنونی و همچنین تمام فصول، به لحاظ نشانهشناختی (Semiotically) نوعی بازتولیدِ «بحران مشروعیت» (Crisis of Legitimacy) و فقدان اعتماد نهادی خوانش میشود، دشمن پرسشگری در این کانتکست را مصادره به مطلوب مینماید. دشمن اینگونه استدلال میکند که طرح پرسش، خود دال بر فروپاشیِ «سرمایه اجتماعی» (Social Capital) و اعتماد ارگانیک میان تودهها و حاکمیت است.
بر اساس این چارچوب تحلیلی، هرگونه بازخواست انتقادی یا پروبلماتیزه ساختنِ «پراکسیس انقلابی» (Revolutionary Praxis) کارگزاران دولتی، بهمثابهٔ یک تخطی هنجاری (Normative Transgression) بنیادین تلقی میگردد. این کنش در یک دوگانهٔ مفهومی (Conceptual Dichotomy) قرار داده میشود: از یک سو، به مثابه نوعی «نیهیلیسم توتالیتر» (Totalitarian Nihilism) و انحراف فاشیستی (در ارجاع به مدل هیتلری) مفهومبندی میشود و از سوی دیگر، با «رادیکالیسم آنارشیستی» (Anarchistic Radicalism) که به دنبال انحلال کامل اتوریته و ساختار سیاسی است، همارز و معادلسازی میگردد.
بنابراین، عقلانیت ابزاری و رویکرد پراگماتیک (Pragmatic Approach) ایجاب میکند که سوژههای آگاهِ «حوزه عمومی» (Habermasian Public Sphere) عاملیت انتقادی (Critical Agency) خود را تعلیق (Suspend) نمایند تا از هژمونیِ رسانهای دشمن جلوگیری به عمل آید. شهروندان میبایست با اتخاذ رویکرد «اعتماد فعال» (Active Trust) و در قامت سوژههایی پذیرا (و به تعبیر فوکویی: Docile Bodies یا بدنهای رام)، صرفاً به دریافتکنندگانِ منفعلِ گفتمان بدل شوند.
کنشگری آنها باید به یک پرفورمنسِ ترانسندنتال (Transcendental Performativity) و همبستگی متافیزیکی در خیابان خلاصه شود؛ به نحوی که با خیرگی به «امر والا» (The Sublime) و ساحتِ آسمانی، صرفاً در نقش تماشاگران (Spectators) به بدرقه و پشتیبانیِ معنوی از ونگاردها (Vanguards) و کنشگران عرصهٔ دیپلماسی در نظام آنارشیک بینالملل بپردازند.
فوتنوتهای لوسیفر