رسالهٔ تنوریه از اجماع بر سکوت تا حکایت عارف و گرگ

بسم الله الرحمن الرحیم.

محضر مبارک حضرت مستطاب، ثقه الإسلام و المومنین، جناب استاد حاج رجیم، دامت برکاته
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته
امّا بعد، به عرض می‌رساند که محقّقاً مشاهده می‌شود که عدهٔ کثیری از عوام‌الناس، معتقد گشته نباید منتظر دستور امام ماند و باید آنچه می‌دانیم درست و مطابق اصول است را عمل کنیم.
هرچند ما از باب نصیحت و ارشاد و امر به معروف، آنان را به توقّف و ترک این افعال می‌خوانیم، گوش فرا نمی‌دهند و کأنّ فی آذانهم وقراً، وقعی به مواعظ ما نمی‌نهند.
لذا سوال است که سبیل تسلیم و طاعت و فنا فی الإمام کدام است؟

زادکم الله توفیقاً و تسدیداً.
و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

اما در پاسخ به مرقومه بعد از علیکم السلام:

بدانکه شیعهٔ تنوری آن باشد که در قبال امام، چون خمیر در تنور، ساکن و بی‌اراده است و جز به اذن و امر او، هیچ حرکتی نکند. هر عملی بی فرمان او، شرک در طاعت و محاربه با حجت خداست و تصرف بی‌اذن او خروج است و کفر و ارتداد.

فلهذا فقها بر توقف و ترک قیام در غیبت اجماع دارند. در مقامات عرفا آمده که عارفی منتظر، سال‌ها بر سجاده بنشست و کاری نکرد تا امام فرمان دهد. گرگی به وی هجوم آورد، او ساکن ماند و گفت: «بی‌امر امام، دفاع از خود نیز معصیت است» پس گرگ او را درید و به شهادت رسید و نقل شده که وی با سنگ مثانه بدرود گفت.
این است کمال تسلیم و فناء. پس جز به امر و دستور نباید کاری کرد و هر قیامی بی‌فرمان طغیان و محاربه است.

کتاب نهایه الفتن، حاج رجیم